/งานระบำรองเท้า 鞋子舞会

งานระบำรองเท้า 鞋子舞会

กลางคืน ช่างเงียบสงัดเหลือเกิน ในห้องมีเพียงเสียงกรนเบาๆ รองเท้าดำหน้าเตียงคู่หนึ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ่อ…น่าเบื่อจริงๆเลย”
“จริงเหรอ” คุณนายส้นสูงร้องถาม “ถ้าคุณเบื่อมาก พวกเรามาเต้นรำกันดีมั้ยคะ ” พูดจบก็ทำท่าอรชรอ้อนแอ้น โค้งเอวคอด เชิญคุณรองเท้าดำออกมาเต้นรำกัน
แสงจันทร์สาดส่องแสงนวลเข้ามาทางหน้าต่าง พรมแดงบนพื้นก็ดูราวกับเวทีที่ถูกแสงไฟส่อง คุณนายส้นสูงยืดตัวสง่างามเต้นบัลเล่ต์ รองเท้าฟองน้ำเคาะส้นกุกกักๆ เต้นระบำส้นเท้า คุณรองเท้าส้นเรียบก็เต้นระบำโยกเยก คุณรองเท้าหนังดำก็เต้นดีสโก้ นายรองเท้ากีฬาก็โลดแล่นลีลาเบรกด้านซ์สุดพลิ้ว
ผลั่วะ! เสียงเจ้ารองเท้าผ้ามุดออกมาจากซอกใต้เตียง มีรอยฉีกขาดตามตัวน่ากลัวเชียวล่ะ ที่พื้นก็อ้าออก จนเต้นระบำไม่ได้ นั่งหน้าม่อยอยู่ข้างๆ
น้องเข็มและด้ายที่อยู่ในกล่องบนโต๊ะเห็นเข้าก็ตะโกนบอกว่า “คุณรองเท้าผ้า ไม่ต้องเสียใจไปหรอก มานี่สิ เดี๋ยวฉันช่วยเย็บให้”
พูดจบก็ลากเส้นด้ายยาวเส้นหนึ่งเอาหัวที่แหลมคมมุดเข้าไปในรองเท้าผ้า แล้วก็ชอนไชไปตามพื้นรองเท้า “โอ๊ยๆๆ” เสียงเข็มร้องด้วยความเจ็บปวด เพราะหัวเข็มติดคาอยู่ที่พื้นรองเท้า แทงก็ไม่เข้า ดึงก็ไม่ออก เจ็บจนน้ำตาไหลพราก พี่สว่านจ๋า รีบมาช่วยกันเร็วสิ “เสียงน้องเข็มตะโกนร้องเสียงหลง ขอความช่วยเหลือ”
พี่สว่านกระโดดออกมาจากกล่องเข็ม “โอ้ น้องเข็มไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพี่จะช่วยเจาะนำทางให้” ด้วยความช่วยเหลือของพี่สว่าน น้องเข็มก็ค่อยๆเย็บรองเท้าทีละน้อยๆ จนสำเร็จ “โอ้…ขอบคุณเจ้ามากเลย” คุณรองเท้าผ้าดีใจจนหน้าแดง ลุกขึ้นยืนได้ก็โค้งเชิญน้องเข็มกับพี่สว่านออกมาเต้นรำกัน
บนเวทีพรมแดง มีน้องเข็ม พี่สว่าน และรองเท้าแบบต่างๆพากันเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน
ทันใดนั้นเอง เจ้าของที่นอนอยู่บนเตียงก็พลิกตัว “โอ้ว…ฟ้าใกล้สว่างแล้ว” พวกรองเท้าพากันตกใจวิ่งกลับไปสู่ที่เดิมกันอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าจะส่งเสียง มีเพียงคุณรองเท้าผ้าแดงที่ไม่ได้วิ่งกลับไปในซอกใต้เตียง
รุ่งเช้า คุณนายผู้หญิงตื่นขึ้นมาเห็นรองเท้าผ้าที่ขาดตั้งแต่วันแรกที่ซื้อมา คิดจะโยนทิ้งก็เสียดาย เห็นเจ้ารองเท้าผ้าแดงก็รู้สึกประหลาดใจ “เอ๊ะ รองเท้าแตะฉันทำไมไม่ขาดแล้วล่ะ”
คุณนายผู้หญิงคิดขึ้นมาได้ว่า เคยโยนรองเท้าคู่นี้ไว้ในซอกใต้เตียงแล้วนี่นา ก็ถึงกับอุทานด้วยความแปลกใจ “เอ๊ะ….ทำไมรองเท้าผ้าแดงฉันมาอยู่ตรงนี้ได้นะ”
น้องเข็ม พี่สว่าน และรองเท้าคู่อื่นๆ ก็อดหัวเราะไม่ได้ ก็แน่ล่ะสิ พวกรองเท้าก็พากันเอามืออุดปากกลั้นหัวเราะเอาไว้ ไม่เช่นนั้น คุณนายหญิงก็จะต้องพูดว่า “โอ้…พระเจ้า นี่ฉันหลุดเข้ามาอยู่ในเทพนิยายหรือเปล่านะ”

夜,真安静,房间里只有轻微的呼噜声。床前的大黑皮鞋叹了一口气说:”唉,真无聊!”
“是吗?”高跟鞋说,”如果你大无聊,我们就来跳舞吧!”说完,弯下细腰向大黑皮鞋做了一个”请”的姿势。
月光从窗口照进来,红地毯就像是被聚光灯照亮的大舞台。高跟鞋在跳芭蕾,泡沫拖鞋在跳踢踏舞,平跟鞋在扭秧歌,大黑皮鞋在跳迪斯科,旅游鞋迈着太空步,一飘一飘地跳开了霹雳舞……
“啪啪”,一双红绒拖鞋从床角落里钻出来。她身上有一条可怕的大口子-一鞋帮和鞋底儿裂开了,她没法儿跳舞,心里很难过。
桌子上针线盒里,一根看热闹的大针说话了:”红绒拖鞋,你别伤心,我来帮你缝好!”
他拖着一根结实的长线跳下来,一头扎进鞋帮里,又一头扎进鞋底,”哎哟哟!”硬鞋底儿把他的脑袋尖夹住了,进不去,退不出,疼得大针泪花儿直滚。”锥子哥,快救命呀!”大针忍不住高喊。
锥子急急跳出针线盒:”喔,大针,别害怕,我替你开路。”在锥子哥哥的帮助下,红绒拖鞋张着的大口子一点一点闭上了。”噢,谢谢,谢谢你们!”红绒拖鞋快乐得脸都红了!她优美地弯下腰请大针、锥子一起跳舞。
于是,红地毯上,红绒拖鞋、大针、锥子和各式各样的鞋子们都快乐地跳了起来。
突然,床上的人翻了一个身,喔,天快亮了!大家吓了一跳。他们踮起脚尖飞奔回原来住的地方,大气都不敢出一口。只有红绒拖鞋不肯回到床下的黑角落里。
早晨,女主人起床了,看见曾经买来只穿过一天就裂了、想扔又舍不得扔的红绒拖鞋,吃惊得大叫:”咦,我的拖鞋怎么变好啦?”
她突然记起红绒拖鞋是被扔在床角落里的,她又吃惊地大叫:”咦,我的红绒拖鞋怎么自己跑出来啦?”
大针、锥子和所有的鞋子都忍不住笑,当然啦,他们得拼命忍着不笑出声音来,要不然女主人听见了,一定会说:”天哪!我该不是生活在童话里吧?”

ผู้เขียน Yi Ming(ไม่ปรากฏนามผู้แต่ง)
แปลและเรียบเรียง ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.เมชฌ สอดส่องกฤษ